Powierzchnia papieru

Wyróżniamy kilka rodzajów powierzchni papierów. Każda z powierzchni chaakteryzuje się innymi własciwościami. Możemy natrafić między innymi na papier z połyskiem, szorstki, czy pofalowany. 

Papier z połyskiem

Połysk papieru to optyczne wrażenie, jakiego doznajemy spoglądając na jego powierzchnię. Papier wydaje się być bardziej połyskujący, gdy znaczna część przypadkowo padającego światła odbija się kierunkowo od jego powierzchni, a tylko nieznaczna porcja światła ulega rozproszeniu. Z technicznego punktu widzenia, połysk to nic innego jak ilość światła kierunkowego, które odbiło się od powierzchni papieru. W przypadku zwykłego papieru kąt padania światła i kąt jego odbicia są różne. Dla papieru gloss obie wartości powinny być jednakowe.

Najbardziej popularnymi sposobami mierzenia połysku jest metoda pomiarowa Huntera oraz metoda Lehmanna, aczkolwiek nie są one ze sobą współmierne. Niemniej jednak obie metody nadal wykorzystuje się ze względu na historyczne i geograficzne uwarunkowania. Dla przykładu, w Europie Środkowej połysk papieru mierzy się w oparciu o metodę Lehmanna. Połysk jest bardzo ważnym parametrem pozwalającym na ocenę jakości wydruku obrazu na powierzchni papieru. Można wydrukować zdjęcie wyróżniające się niezwykłym połyskiem zarówno na papierze matowym (matt) jak i na jedwabiście matowym (silk-matt), uzyskując większy kontrast pomiędzy obrazem a innymi elementami wydruku.

Typowe wartości połysku

Klasa Połysk dla kąta 75°
Niepowlekany papier drukowego 4-6
Matowy powlekany 10-30
Jedwabisty powlekany 25-50
Kredowy powlekany 65-86

Istnieje kilka metod opisu tej właściwości. W Europie rozpowszechnione są dwie metody: BEKK i BENDTSEN. Rezultaty uzyskiwane metodą BEKK są podawane w sekundach i metoda ta opisuje szorstkość papieru drukowego (mniej szorstkiego niż papier kopiowy). W przypadku papierów kopiowych, wyniki są mniej rzetelne. Metoda ta opisuje czas, jaki jest potrzebny do przepłynięcia 10 cm3 powietrza pomiędzy głowicą urządzenia i papierem przy określonym ciśnieniu. W metodzie tej, papier jest bardziej szorstki, gdy czas jest krótszy, i gładszy, gdy czas jest dłuższy. W przypadku metody BENDTSEN, pomiar przepływu powietrza pomiędzy głowicą i papierem jest podobny, ale mierzone jest coś innego.

Metoda ta mierzy ilość powietrza, w mililitrach, przepływającego pomiędzy głowicą urządzenia i papierem w ciągu jednej minuty. W takim przypadku im bardziej szorstki jest papier, tym wyższy uzyskuje się rezultat. Im gładszy jest papier, tym wynik będzie niższy. Nie istnieje także żaden bezpośredni przelicznik pozwalający na konwersję rezultatów uzyskanych omawianymi dwiema metodami. Dla uzyskania wyników przybliżonych stosuje się specjalne skale. Pomagają one szybko zrozumieć, jaki poziom gładkości (szorstkości) jest uzyskiwany przy zastosowaniu określonych metod. Przykładowe przeliczniki wyników dla różnych metod przedstawiono poniżej, zaś na rysunkach pokazano schematyczne zasady pomiary szorstkości. Należy pamiętać, że zmiana tego parametru na mocno odbiegający w którąkolwiek stronę od średniej nie jest zalecana.

- zbyt szorstki papier stawia duży opór pomiędzy arkuszami, powodując wciąganie więcej niż jednego arkusza. Druk jest nieprecyzyjny, ponieważ toner w porach papieru jest słabo podgrzewany (niedokończone drukowanie).
- zbyt gładki papier powoduje sklejanie się arkuszy powodowane przez siły elektrostatyczne. Brak tak zwanej „poduszki powietrznej” utrudnia przesuwanie się arkuszy względem siebie.

Pofalowana

Podczas obróbki często możemy zauważyć, że papier, który przechodzi przez kopiarkę, jest odkształcony. Odkształcenie to może przybierać dwie formy: pofałdowania i pofalowania. Pofałdowanie może wystąpić w trzech kierunkach: MD, CD i DD. Skróty są proste do wyjaśnienia: wzdłuż kierunku przesuwu w urządzeniu, w poprzek i po przekątnej (skróty od terminów angielskich). Zginanie może następować w dwóch kierunkach – kierunku druku i w kierunku przeciwnym. Rozwiązanie polegało na dodaniu +/- przed liczbami. Plus dodawano, gdy papier podawany był w kierunku druku, minus – gdy w kierunku przeciwnym. Do pomiaru zginania MD i CD używamy specjalnego modelu z krzywymi.

Dla każdego rodzaju wygięcia uzyskiwane są specjalne wyniki, których papier nie może przekraczać. Metoda pomiaru jest oparta na jednostronnym zadrukowaniu określonej liczby arkuszy (zazwyczaj 100) i szybkim porównaniu rozmiaru zgięcia z modelem. Część wydruków jest jednakże wykonywana dwustronnie. Należy to uwzględnić przy badaniu wygięcia. W celu zbadania wygięcia w wydrukach dwustronnych należy wydrukować odpowiednią liczbę arkuszy (zazwyczaj 50). Pomiar przeprowadza się przez porównanie z modelem. Metoda pomiaru wygięcia DD jest inna. Po wydrukowaniu określonej liczby arkuszy papier jest umieszczany w specjalnym urządzeniu, które pomaga opisać odległość pomiędzy rogami arkuszy i płaszczyzną pionową. Pomiar wykonuje się dla wszystkich czterech rogów. Wynikiem jest różnica pomiędzy najbardziej i najmniej zagiętym rogiem. W ten sposób uzyskujemy ocenę, której papier dobrej jakości nie powinien przekraczać.

Spójrzmy teraz na kwestię pofałdowania papieru. Podczas obróbki papieru w kopiarce możemy zauważyć, że papier „wzdyma się” po zadrukowaniu. Stos zadrukowanych kartek jest wyższy niż stos papieru niezadrukowanego. Zjawisko takie zwane jest „mikro pofałdowaniem”. Metoda pomiaru tego parametru jest prosta. Po zadrukowaniu 100 arkuszy mierzymy, w milimetrach, grubość stosu w czterech najwyższych punktach. Po dodaniu wyników dzielimy uzyskaną wartość przez cztery. Od wyniku odejmujemy wysokość stosu stu arkuszy przed zadrukowaniem. Wynik dla dobrego papieru powinien wynosić poniżej 7 (papier nie powinien „spuchnąć” o więcej niż 170% w porównaniu do grubości pierwotnej).